آثار راداسوآمی سَت سَنگ

برای آشنایی با عقاید و اصول و تاریخچه ی گروه فلسفی ـ عرفانی «راداسوآمی سَت سَنگ» بهترین راه مطالعه ی کتاب های هست که توسط آموزگاران و یا پیروان این روش معنوی نوشته شده است.

از منبابع اولیه و مهمی که در زمینه ی تاریخچه و تعالیم راداسوآمی سَت سَنگ و شابد یوگا نوشته شده است می توان به کتاب «سارباچان»  ـ The Sar Bachan ـ که مجموعه گردآوری شده از سخنان و اشعار  شیو دایال سینگ جی است اشاره نمود.

شیو دایال سینگ جی

گفته می شود که شیو دایال سینگ شخصاً کتاب خاصی را ننوشته است و همچون آموزگاران قدیمی اغلب به صورت شفاهی و سینه به سینه به شاگردان خود آموزش می داده است. بعد از مرگ وی شاگردانی چند که علاقمند به ثبت سخنان و تعالیم استاد بودند گفته های وی را در کتابی به نام سارباچان جمع آوری و به چاپ رساندند. بعدها در حوالی سالهای 1935 تا 1939 میلادی به کمک ساوان سینگ جی و شاگرد آمریکایی محبوب وی دکتر جولیان پی جانسون این کتاب به زبان انگلیسی ترجمه شد.

تا قبل از ملاقات دکتر جولیان پی جانسون با ساوان سینگ هیچ فرد غربی مطلب مهم و ارزشمندی در مورد تعالیم راداسوآمی سَت سَنگ و شابد یوگا ننوشته بود. اما بعد از اینکه در حوالی سالهای 1935 جولیان جانسون از طریق ساوان سینگ جی با راداسوآمی سَت سَنگ و شابد یوگا آشنا شد اقدام به نوشتن چند مقاله و کتاب در مورد فلسفه و عقاید تعالیم راداسوآمی سَت سَنگ و سورات شابد یوگا نمود.

دکتر جولیان پی جانسون شاگرد آمریکایی محبوب ساوان سینگ

(1939ـ ۱۸۷۳)

دکتر جولیان پی جانسون با نوشتن کتاب های خود در اواسط دهه ی 30 میلادی  آموزه های راداسوآمی سَت سَنگ و روش شابد یوگا یا همان حکمت اتصال به نور و صُوت الهی را به مردم خارج از هند و جامعه انگلیسی زبان جهان معرفی کرد و باعث شد که تعالیم استاد معنویش و اساتید وی به زبان انگلیسی در اختیار همگان قرار گیرد. چند کتابی که وی خلال سالهای 1935 تا 1939 میلادی نوشته، بخصوص کتاب «مسیر استادان» ـ  The Path Of The Mastersـ  به عنوان یک مرجع در مورد تعالیم «سورات شابد یوگا» یا همان روش اتصال به صُوت الهی محسوب می شود. و اکثر گروه های متأثر از سنت رادهاسوآمی به آن مراجعه می کنند.

 بعد از کتاب سارباچان و کتاب مسیر استادان می توان به آثار کیرپال سینگ جی نیز اشاره کرد. کیرپال سینگ جی یکی از 6 شاگرد اصلی و نزدیک ساوان سینگ جی محسوب می شود.

 کیرپال سینگ

(1974 ـ 1894)

 کیرپال سینگ جز شاگردان و کسانی می باشد که از نزدیک مدت زمان زیادی در هند در کنار استادش ساوان سینگ زندگی کرده است. و تا زمانی که ساوان سینگ به عنوان یک استاد در قید حیات روش سورات شابد یوگا در حال خدمت و ترویج تعالیم اساتید خود بود عمدتاً زیر نظر استاد در پیشبرد امور انجمن رادهاسوآمی سَت سَنگ به انجام خدمت می پرداخت.

کیرپال سینگ و پسرش دارشان سینگ به همراه استادش ساوان سینگ

اما بعد از مرگ گورو ساوان سینگ در سال 1948 میلادی، مابین شاگردان ارشد وی بر سر تقسیم وظایف معنوی و نحوه مدیریت مدارس و آشرام های انجمن معنوی رادهاسوآمی سَت سَنگ و رهبری پیروان و شاگردان وابسته به این انجمن اختلاف نظرهایی پیش آمد و به این خاطر هر یک از شاگردان ارشد بر حسب سلقیه ی شخصی خود تعالیم استاد خود و اساتید قبلی انجمن را در آشرام های شخصی خود ادامه دادند.

در این زمان کیرپال سینگ از همکاری مستقیم و شرکت در فعالیت های انجمن راداسوآمی سَت سَنگ بیس که بعد از مرگ استادش عمدتاً توسط پسر استادش اداره می شد رفته رفته کناره گیری نمود و با ایجاد تغییراتی در روش تعلیمی استاد خود انجمن «روحانی سَت سَنگ» ـ Ruhani SatSangـ را ایجاد نمود. وی چند مقاله و کتاب در مورد تعالیم سورات شابد یوگا نوشت که از آن جمله می توان به کتاب « خدامرد» ـ God Man ـ و کتاب «نام یا کلمه» ـ  ـ و کتاب «روحانی سَت سَنگ دانش معنوی» ـ Ruhani Satsang Science of Spiritualty ـ اشاره کرد.

 یکی از کتابهای کیرپال سینگ

کیرپال سینگ جی در اواسط دهه ی 50 میلادی با مسافرت به اروپا و به خصوص آمریکا و ملاقات با چهره های دینی و مذهبی مختلف و ایراد سخنرانی و برگزاری سَت سَنگ نقش زیادی را در رواج تعالیم سورات شابد یوگا و روش مراقبه بر نور و صوت خداوند در بین مردم اروپا و آمریکا ایفا نمود.

 کیرپال سینگ در یکی از جلسات سخنرانی در غرب

کیرپال سینگ هنگام ملاقات با پاپ پائول در رُم در سال ۱۹۶۳

از جمله کسانی که به شدت تحت تاثیر تعالیم وی قرار گرفت و از طریق وی با انجمن رادهاسوآمی سَت سَنگ و تکنیک معنوی سورات شابد یوگا یا همان روش اتصال به نور و صُوت الهی آشنا شد می توان به یک نویسنده و روزنامه نگار آمریکایی به نام پا.ل تو.ئ.ی.چ.ل ـ P.a.u.l.L T.w.i.t.c.h.e.l ـ اشاره نمود.

پا.ل تو.ئ.ی.چ.ل به همراه کیرپال سینگ در آمریکا ۱۹۵۵

این فرد آمریکایی بعد از مدتی به خاطر افکار و عقاید و نوشته ها و ادعاهای اغراق آمیزی که نمود توسط کیرپال سینگ از انجمن روحانی سَت سَنگ اخراج شد. وی مدتی بعد از اخراجش از این انجمن در بین سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ به کمک همسر دوم خود گیل اندرسون که یک دانشجوی رشته ی روانشناسی بود و به امور متافیزیک علاقمند در موسسه تحقیقات فراروانشناسی کالیفورنیا اقدام به تشکیل کارگاههای آموزش هنر خروج از بدن نمود که بعدها به نام سفر روح تغییر اسم داد. پا.ل تو.ئ.ی.چ.ل با کتمان کردن گذشته واقعی خود و با مخفی نگه داشتن رابطه اش با گروه رادهاسوآمی ست سنگ در یک اقدام غیر اخلاقی با کپی برداری و سرقت ادبی از آثار جولیان جانسون و کیرپال سینگ اقدام به نوشتن کتابهایی در مورد روش اتصال به نور و صوت خداوند نمود. وی با تغییر داددن نام شابد یوگا به «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R) مدعی دانش معنوی نور و صوت خداند و مقام استادی معنوی شد. سپس وی با دریافت مجوز از دولت آمریک اقدام به تاسیس یک موسسه غیر انتفاعی تجاری به نام «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R) نمود. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۱ میلادی واقعیت ها و حقایق زندگی اش را از خوانندگان کتابهایش و شاگردان خود مخفی نمود. بعد از مرگش همسرش به کمک شاگردان وی موسسه وی را اداره نمودند.

در سال ۱۹۷۸ میلادی یک دانشجوی جوان به نام «دیوید سی لین» ـ David .C. Lane ـ  هنگام تحقیق در مورد مذاهب جدید متوجه نام ا.ک.ن.ک.ا.ر در فهرست مذاهب و آئین های جدید آمریکا شد. دیوید سی لین بعد از تحقیق در این زمینه متوجه ارتباط پا.ل تو.ئ.ی.چ.ل با گروه هندی رادهاسوامی ست سنگ و سرقت ادبی - معنوی وی از این گروه معنوی شد. دیوید سی لین تحقیقات و مدارک خود در زمینه ی سرقت ادبی - معنوی موسس «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R) از گروه رادهاسوامی ست سنگ را در کتابی به نام «ساخت یک جنبش معنوی؛ ناگفته های داستان پال توئیچل و اِکنکار» منتشر کرد. این کتاب در بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ باعث رسوایی و جنجال و شوروش بزرگی در بین پیروان «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R) شد. اما اداره کنندگان و رهبران موسسه «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R) و به اصطلاح جانشینان بعدی تا به امروز با تفاسیر سفسطه آمیز این واقعیت را که تعالیم و نوشته های «ا ک ن ک ا ر» (E.C.K.A.N.K.A.R)  یک نسخه سرقت و تحریف شده از شابد یوگای رادهاسوآمی است را انکار کردند. این گروه تا به امروز تحت رهبری یکی از شاگردان وی به حیات خود ادامه می دهد.

استفاده از مطالب با ذکر نام منبع و نویسنده بلامانع می باشد.